De Drumfanfare "Delden" is in 1957 opgericht en bestaat dus al 50 jaar. De muziekvereniging was eerste instantie een drumband voor de Deldense jeugd ontstaan uit een plaatselijke speeltuinvereniging. Vandaar ook de naam Jeugddrumband "DELDEN".
Zouden de heren en dame bestuursleden destijds gedacht hebben dat de Jeugddrumband die ze aan het oprichten waren vijftig jaar later uitgegroeid zou zijn tot een volwaardige muziekvereniging? Waarschijnlijk niet. Er was destijds behoefte aan een drumband voor de jeugd en waarom zouden wij die dan niet oprichten was waarschijnlijk wat ze tegen elkaar zeiden.
We praten over de tijd zo eind jaren vijftig, de oorlog was al weer dik tien jaar achter de rug, en aan de Bernhardstraat was een speeltuinvereniging met actieve mensen in het bestuur gevestigd. De bestuursleden dhr. Schneider, dhr. Bannink, dhr. Hartgerink, dhr.Efftink, dhr. van Dijk en iets later mevrouw Buitenweg maakten een vliegende start en al gauw was de Jeugddrumband "DELDEN" met ruim vijftig leden een bloeiende vereniging. Van het begin af aan was het de bedoeling een vereniging op te richten waar mensen van alle gezindten zich thuis zouden voelen. Het was immers nog de tijd waarin de verzuiling hoogtij vierde. Er werd begonnen met houten plankjes waarop een stuk autoband was gespijkerd. Al snel werd overgestapt op houten tonnetjes waarop als vel nog echte varkens blaas gespannen was. Op zich werkte het goed maar als het regende werd de spanning van het vel snel minder en het geluid dus ook.
Na een paar jaar moesten er dan toch maar "echte" trommels komen en er werd wat overhaast een bestelling geplaatst. Zoals we in de notulen uit die tijd kunnen lezen moest er een tijdje goed op de centen gelet worden. Na het nodige overleg werd de financiële hobbel genomen en de nieuwe trommels waren een feit. Gaandeweg werden er signaaltrompetten toegevoegd aan het korps zodat er ook geblazen muziek ten gehore gebracht kon worden. Als oefenlocatie was er in het begin de school met de bijbel en ook in het Möpke is er een tijd lang gerepeteerd. Als eerste tamboer-maître wordt Ine Timmerman genoemd opgevolgd door Katrien Wekdam, Carla Temmink en Anneke Baake.
De bevolking van Delden werd ook benaderd om de vereniging te helpen. Zo ook in 1963. De vereniging wilde graag nieuwe uniformen aanschaffen maar daarvoor ontbrak het geld. Dat de bevolking de vereniging een warm hart toedroeg blijkt uit het onderstaande krantenartikel.
Vaak horen we tegenwoordig als we deur aan deur donateursgeld op komen halen nog van mensen dat ze al vanaf het begin donateur zijn. Een van de maatregelen om de aanschaf van de nieuwe trommels en de signaaltrompetten te bekostigen was het werven van donateurs. Dit werven was vooral het werk waar de heer Efftink erg druk mee was. Hij was zo gedreven in het werven van nieuwe donateurs dat hij mensen aan de deur eerst vroeg wat ze van het optreden van de Jeugddrumband vonden bijvoorbeeld vorige week en als men dan beaamde dat het mooi was dan zei hij meteen dat ze dan ook mooi donateur konden worden en als ze al donateur waren dat ze het bedrag dan wel met 5 of 10 cent konden verhogen.
Ook een aktief persoon was de heer Bannink, wiens dochter jarenlang bij de Jeugddrumband zaten en tot op de dag van vandaag zelfs nog kleindochter Anneke Vennik. Bannink was in het begin ook degene die de jongens en meisjes het trommelen bijbracht.
Tijdens een interview met de heer en mevrouw Buitenweg kwamen allerlei wetenswaardigheden en feitjes op tafel die eigenlijk niemand in de huidige vereniging nog weet, en die hier nu zo mooi in dit artikel verwerkt kunnen worden. De familie Buitenweg was erg enthousiast tijdens het interview en vertelde honderduit over alles wat ze in al die jaren hadden beleefd met de Jeugddrumband. Zo was mevrouw Buitenweg eerst bestuurslid van de Jeugddrumband en werd er na een tijdje van plek gewisseld met haar man, in verband met drukke werkzaamheden. In totaal hield de familie Buitenweg het vijfentwintig jaar vol in het bestuur. Veel tijd ging er voor mevrouw Buitenweg zitten in de kleding. Boven op zolder waren de uniformen opgeslagen en als iemand een pak moest hebben of er moest iets versteld worden dan waren ze bij de familie Buitenweg aan het goede adres. Wat overigens nog leuk is om te vertellen is dat de vader van de heer Buitenweg nog mede oprichter is geweest van muziekvereniging Amicitia.
Een ander belangrijk persoon die vrij snel na de start van de vereniging opdook was Henk Coopmans. Henk was jarenlang bij de Koninklijke Militaire Kapel geweest en via Concordia Hengelo bij de Jeugddrumband beland. Henk was erg bedreven in het opleiden van de drummers en zoals Buitenweg in het interview zei: "Coopmans hef de drumband maakt". Hij doelde op de degelijke manier waarop de jongens en meisjes leerden drummen en marcheren. Dit marcheren was altijd een speerpunt van de Jeugddrumband/Drumfanfare: strak moest het zijn!
Henk Coopmans stond 33 jaar lang als instructeur voor de Drumband en later als dirigent voor het orkest. De lessen voor de blaasinstrumenten werden in die tijd verzorgd door Jan van Zon. Coopmans nam op een gegeven moment ook de tamboer-maître stok over van Anneke Baake, later volgden in chronologische volgorde als tamboer-maître Gerard Kamphuis, Marcel Vaneker, Peter Wissink, Judith Lunter, Hetty Lunter en op dit moment Paul Kenkhuis.
Een aantal jaren ging het allemaal zo door en er werd veel opgetreden. Gemiddeld had de vereniging zo'n 35 leden en het aantal ging op en neer zoals dat eigenlijk altijd bij verenigingen gaat.
Wim Hofstede werd in 1975 voorzitter en onder zijn actieve leiding bloeide de vereniging op. De Jeugddrumband "DELDEN" werd omgezet in Drumfanfare "Delden". Dit betekende onder andere dat de signaaltrompetten werden vervangen door trompetten met ventielen en dat er baritons en bassen bij het korps kwamen. Er werd allerlei muziek ten gehore gebracht.
Het muziekgebouw "In vriendschap" werd gebouwd voor de gezamenlijke Deldense muziekverenigingen (ongeveer 1983/1984) en ook Drumfanfare "Delden" nam hier haar intrek.
Al pratende met Hofstede valt het op dat ook bij hem veel enthousiasme en gedrevenheid te bespeuren is als het over "zijn" Drumfanfare "Delden" gaat. Jarenlang werkte Hofstede samen met zijn vrouw aan de vereniging. Het verstellen van uniformen en het ophalen van donateurs geld waren ook hier bezigheden die vaak veel tijd kosten maar die met zorg en liefde gedaan werden.
Ook haalde Hofstede jarenlang in zijn eentje oud papier op voor de aanschaf van een vaandel voor de vereniging. Een vaandel is er tot op de dag van vandaag nooit gekomen maar we moeten natuurlijk ook nog wat te wensen houden. Wie weet!! Het uniform dat in die tijd bij Drumfanfare "Delden" hoorde, was een groen jasje waaronder een zwarte broek met groene bies werd gedragen. Als hoofddeksel was er de kolbak. Veel werk werd er verzet en zoals Hofstede zelf zegt had hij ook een beetje geluk.
Er was een aantal muzikale talenten in zijn directe omgeving en die werden dan ook allemaal zo snel mogelijk lid gemaakt. Een van hen was Peter Wissink, degene die jaren later het stokje overnam van dirigent Henk Coopmans en die toen ook alle lessen op de blaasinstrumenten voor zijn rekening nam. Ook nu nog dirigeert Peter verschillende orkesten en geeft hij les op trompet, bariton en bas.
Het gaat weer een aantal jaren zo verder met veel optredens en ergens begin jaren negentig worden de groene uniformen ingeruild voor een wat meer Amerikaans ogend uniform: rood en knalblauw worden het kenmerk van de vereniging. Het jasje van het nieuwe uniform is multifunctioneel, de winterdag kan er heel gemakkelijk een extra trui onder en kou leiden is er dan ook niet meer bij. De muziekstijl gaat wat meer richting modern en er worden onder andere medleys van Elvis en andere popsongs ten gehore gebracht.
Aan het eind van de jaren negentig gingen verscheidene muzikanten studeren of verhuizen en werd het ledental van de vereniging drastisch minder. We praten over ongeveer 1996, een jaar later werd ondergetekende voorzitter. 1997 was het jaar van het 40 jarig bestaan en Drumfanfare "Delden" hield voor het eerst een reünieconcert in het parochiehuis in Delden. Na een tijdje door gehobbeld te hebben met krappe bezetting ging in de nieuwe eeuw het roer drastisch om.
Begonnen werd met een ledenwerfactie die bedoeld was om stof te doen opwaaien. Bij een goed koor wil iedereen zingen was de gedachte en om een goed koor te zijn moest er meer body in de vereniging komen, meer leden dus. Het aanbod dat vervolgens op grote posters in full color te lezen was in en om Delden: wie nu lid word van Drumfanfare "Delden" mag op kosten van de Drumfanfare mee naar Euro Disney bij Parijs of naar Warner Brothers Movieworld. Een en ander natuurlijk wel onder bepaalde voorwaarden. De poster werd gemaakt door de jeugdleden Wouter van Emmerik en Bas Mourits. Drumfanfare "Delden" haalde de voorpagina van de Twentsche Courant Tubantia en ook Twickelstad FM kwam voor een interview langs.
Na een aantal weken hadden we een twintigtal nieuwe leden en meteen ook weer een nieuw probleem. Er was volop vraag naar dwarsfluit en saxofoon. Deze instrumenten zijn al een aantal jaren door de KNFM officieel toegelaten voor drumfanfares, alleen binnen onze vereniging hadden we ze nog niet. Maar goed, in Twente zeggen ze: "ie mut um krabbn woar 't um jökt" dus werden er twaalf dwarsfluiten een aantal saxofoons en nog wat andere instrumenten aangeschaft. Waar we even niet op gerekend hadden was dat de vele nieuwe en vooral ook nog erg jonge leden natuurlijk nooit van hun ouders zomaar mee mochten naar Parijs. Ook hiervoor was een oplossing: de Drumfanfare "Delden" is met alle leden een dag naar Warner Brothers Movieworld in Bottrop geweest. Inmiddels zijn er ook mensen klarinet gaan spelen binnen de Drumfanfare. Er was vraag naar en we voldoen natuurlijk graag aan die wens!
Binnen en buiten de vereniging was men op een gegeven moment uitgekeken op het rood/blauwe uniform en na een tijd van overleg werd de overstap gemaakt naar het huidige uniform. Het is weer een iets traditioneler ogend uniform geworden in de kleuren donker blauw (tegen het zwarte aan) met rode biezen en op het jasje rode revers.
Een tijd lang ging het nog wat op en neer met het ledental, het lag telkens tussen de dertig en de vijfendertig leden. Een ander probleem waar we nog tegen aan liepen was dat veel leden, wanneer ze eenmaal een paar jaar les hadden gehad op advies van sommige muziekleraren naar andere "grotere" verenigingen overstapten, vaak in Hengelo. Zo langzamerhand zijn we daarom les gaan geven met en door eigen leden. Het grote voordeel is dat de leerlingen veel meer binding met de vereniging hebben en dat er niet meer zo aan hen getrokken wordt.
Ook kan het lid nu in Delden blijven voor les. De Drumfanfare "Delden" investeert continue in het verbeteren van het niveau en het uitbreiden van haar activiteiten. Zolang leden telkens als ze iets meer niveau beginnen te krijgen vertrekken, kun je de vereniging natuurlijk nooit op een hoger plan brengen. De examinering gebeurt tegenwoordig aan de muziekschool Hof van Twente in wie we een uitstekende partner gevonden hebben.
Elk voorjaar houdt de Drumfanfare "Delden" een ledenwerfactie waarin we 6 muzieklessen aanbieden voor 6 euro. Het potentiële lid mag in die 6 weken 1 keer van instrument veranderen en doet aan het eind van de 6 weken mee aan de voorspeelavond.
Sinds het voorjaar van 2007 heeft de Drumfanfare ook een eigen jeugdorkest. Onze nieuwe leden kunnen hierin alvast leren samen te spelen. Ook is de overstap naar het grote orkest vervolgens minder moeilijk en de leerling hoeft niet zo lang te wachten tot hij/zij mee kan beginnen te spelen
%20Pastorietuin.JPG)
Anno 2009 is de Drumfanfare "Delden" een moderne vereniging met een eigen website (www.drumfanfaredelden.nl) 2 keer per jaar een voorspeelavond, een eigen clubblad (De Samba: deze naam is bedacht door Sandra Berloth en ze heeft er destijds een prijsvraag mee gewonnen) en de maandelijkse nieuwsbrief. Communicatie is een sleutel tot succes voor een muziekvereniging maar brengt ook veel werk met zich mee.
Vanaf deze plek rest ons nog dank te zeggen aan al die vrijwilligers die in al die jaren de vereniging hebben ondersteund: de mensen die altijd donateursgeld deur aan deur opgehaald hebben, de donateurs, ouders die voor koffie zorgden en vaak mee reden naar optredens, de leden en de bestuursleden door de jaren heen.